Ο Ισίδωρος Ζουργός γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1964. Σπούδασε Παιδαγωγικά και υπηρέτησε στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση ως δάσκαλος. Έχει δυο παιδιά και σήμερα εργάζεται στη Θεσσαλονίκη. Έχει συνεργαστεί στο παρελθόν με διάφορα περιοδικά δημοσιεύοντας ποίηση και πεζογραφία, καθώς και βιβλιογραφικά κριτικά σημειώματα. Έχει επίσης ασχοληθεί με θέματα διδασκαλίας της λογοτεχνίας στο δημοτικό σχολείο και θέματα ιστορίας της εκπαίδευσης.

 Το 1996 συμμετείχε στη συλλογική έκδοση κειμένων για την εκπαίδευση, με τον τίτλο “Αναπνέοντας κιμωλία -γραφές εκπαιδευτικών”, από τις εκδόσεις Σαββάλα. Έχει εκδώσει τα μυθιστορήματα: “Φράουστ” (Λιβάνης, 1995/Πατάκης, 2010), “Αποσπάσματα από το βιβλίο του ωκεανού” (Πατάκης, 2000/2007), “Η ψίχα εκείνου του καλοκαιριού” (Πατάκης, 2002/2010), “Στη σκιά της πεταλούδας” (Πατάκης, 2005), “Η αηδονόπιτα” (Πατάκης, 2008), “Ανεμώλια” (Πατάκης, 2011 – Βραβείο Αναγνωστών ΕΚΕΒΙ). Επίσης, συμμετείχε στη συλλογική έκδοση “Ζωολογία του πάνω και του κάτω κόσμου” (Πατάκης, 2009), στη σειρά “Hotel-Ένοικοι Γραφής”, που επιμελείται ο Μισέλ Φάις. Το 2014 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πατάκη το βιβλίο “Σκηνές από τον βίο του Ματίας Αλμοσίνο, ένα πολυσχιδές μυθιστόρημα για τον κόσμο της επιστήμης, της ιστορίας, της φιλοσοφίας, της ιατρικής, της θεοκρατικής αντίληψης, της τέχνης, της επινόησης της γραφής, της συναισθηματικής εξέλιξης. Το 2017 κυκλοφόρησε το όγδοο μυθιστόρημα του συγγραφέα, Λίγες και μία νύχτες(Πατάκης), που παρακολουθεί τη ζωή του Λευτέρη Ζεύγου από τη νεαρή του ηλικία μέχρι τα γηρατειά του, με φόντο τη Θεσσαλονίκη του 20ού αιώνα και ιδιαίτερα τη Συνοικία των Εξοχών, αλλά και τις περιπλανήσεις του σε άλλες πόλεις της Ευρώπης. Το 2019 κυκλοφόρησαν Οι ρετσίνες του βασιλιά (Πατάκης), μυθιστόρημα που διαλέγεται με τον Βασιλιά Ληρ του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ. Το 2021 εκδόθηκε το Περί της εαυτού ψυχής (Πατάκης), το δέκατο μυθιστόρημα του συγγραφέα, που διαδραματίζεται στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία στο τέλος του 11ου αιώνα (Βραβείο Public 2022). Τον Οκτώβριο του 2023 κυκλοφόρησε το ενδέκατο μυθιστόρημα του συγγραφέα με τίτλο Παλιές και νέες χώρες που διαδραματίζεται στα τέλη του 19ου αιώνα στην ελληνική επικράτεια. Το μυθιστόρημα θα κυκλοφορήσει στα ρουμανικά το φθινόπωρο του 2024 από τον εκδοτικό οίκο «Curtea Veche” Επίσης συνέγραψε µε τον σκηνοθέτη Πάνο Καρκανεβάτο το σενάριο της ταινίας Όχθες (2015). Έχει τιμηθεί με το βραβείο ιστορικού μυθιστορήματος του Ιδρύματος «Κώστας και Άρτεμις Κυριαζή» (2023). Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων και της Εταιρείας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης.

Η συνέντευξη αυτή παραχωρήθηκε στους μαθητές Σταύρο Κουφίδη και Θησέα Κωνσταντόπουλο της Γ΄ Λυκείου την ημέρα της επίσκεψης του συγγραφέα κ. Ισίδωρου  Ζουργού στο σχολείο μας. Κατά την επίσκεψη αυτή ο συγγραφέας συνομίλησε με μαθητές  και των τριών τάξεων του σχολείου μας που είχαν την ευκαιρία να του θέσουν διάφορα ερωτήματα και να λάβουν απαντήσεις.  Για τον λόγο αυτό η συνέντευξη αυτή είναι μικρότερη από τις άλλες, αλλά είναι και αυτή πολύ ενδιαφέρουσα

19 Φεβρουαρίου 2025

  Ταυτίζεστε με κάποιον από τους χαρακτήρες σας;

 Με αρκετούς, αν και η λέξη ταύτιση δεν είναι ίσως η κατάλληλη. Θα έλεγα εγώ ότι μάλλον συναντιέμαι με πολλούς απο τους χαρακτήρες ως ιδιοσυγκρασία και ως άνθρωπος. Η ταύτιση είναι κάτι λίγο πιο δύσκολο, αλλά δεν αποκλείεται κι αυτή.

 Γιατί στα μυθιστορήματά σας σάς απασχολεί ιδιαίτερα η αναζήτηση του εαυτού; Και γιατί πιστεύετε ότι ο άνθρωπος θέλει να βρει τον εαυτό του;

 Νομίζω ότι είναι ένα από τα πιο σημαντικά θέματα που έχει να σκεφτεί κάθε άνθρωπος γιατί η πλήρης και ακριβής χαρτογράφηση του εαυτού μας μάς δίνει όπλα και μεθόδους και να προσαρμοστούμε στις περιστάσεις της ζωής, αλλά και να ξεκαθαρίσουμε περισσότερο το τι θέλουμε να πετύχουμε και τι στόχους έχουμε.

  Η μοναχικότητα αποτελεί ιδιαίτερη συνθήκη για την αναζήτηση του εαυτού μας;  

Αποτελεί μια ιδιαίτερη συνθήκη αλλά δεν είναι και η μοναδική συνθήκη , ίσως και η μοναχικότητα να έχει υπερφωτιστεί ως δρόμος για την αυτογνωσία. Εγώ πιστεύω πάρα πολύ σε αυτό το γνωστό της παράδοσής μας ότι ο άλλος σου δίνει το πρόσωπό σου. Άρα μπορείς να μάθεις περισσότερα ίσως για τον εαυτό πάντα σε μια μόνιμη σχέση και κοινωνία με τους άλλους.

 Ποια είναι η γνώμη σας για τη σύνδεση της λογοτεχνίας με τις Πανελλαδικές εξετάσεις;

 Όπως μπορείτε να φανταστείτε, οι καλλιτέχνες/δημιουργοί έχουν μια δυσανεξία όταν ένα έργο τέχνης μπαίνει σε μηχανισμούς αξιολόγησης που είναι απαραίτητοι για ένα εκπαιδευτικό σύστημα, αυτό δημιουργεί μία αρχική δυσκολία. Εγώ όμως μιας που έχω περάσει από το χώρο της εκπαίδευσης για πολλά χρόνια , καταλαβαίνω την αναγκαιότητα του να υπάρχει η λογοτεχνία μέσα στα ζητούμενα των εξετάσεων έτσι ώστε να έχει ένα επιπλέον κύρος στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα της κάθε χρονιάς, παρόλο που υπάρχει πάντα ο φόβος να καταλήξουμε σε μια μηχανιστική εκμάθησή της, σε μια μηχανιστική αναπαραγωγή . Αλλά νομίζω προσπαθώντας με πολλή προσοχή μπορούμε να τα καταφέρουμε και τα δύο.

Θεωρείται ότι χάνεται η μαγεία της;

 Υπάρχει αυτός ο φόβος ότι θα χαθεί η μαγεία, αλλά έχω την εντύπωση ότι τα όλο και πιο καινούρια εκπαιδευτικά προγράμματα σέβονται περισσότερο αυτή την εκδοχή της ελευθερίας που δίνει η τέχνη και δεν έχουν μονόπλευρες θεωρήσεις πάνω στα λογοτεχνικά κείμενα.

 Ποιο βιβλίο θα προτείνατε σε εμάς τους μαθητές; Και ιδιαίτερα σε εμάς τους μαθητές της τρίτης Λυκείου, για να διαβάσουμε μέσα στο καλοκαίρι;

Νομίζω ότι θα ήταν πολύ ωραίο να συναντηθείτε με κάποια μυθιστορήματα που είναι ενταγμένα σε περιοχές που σας είναι οικείες από το εκπαιδευτικό πρόγραμμα, δηλαδή η ”Αηδονόπιτα” για την Επανάσταση του 1821 ή το ”Περί της εαυτού ψυχής” που είναι το Βυζάντιο στον 11ο αιώνα. Ήδη έχετε ένα στρώμα γνώσεων μέσω της εκπαίδευσης γι’ αυτές τις εποχές, οπότε φαντάζομαι ότι θα σας αφορά περισσότερο. Από εκεί και πέρα βέβαια να τονίσουμε πως η ελεύθερη επιλογή του αναγνώστη σε κάθε βιβλίο είναι κάτι πολύ σημαντικό και μάλιστα όσο πιο ελεύθεροι είμαστε και αναζητούμε τα δικά μας κριτήρια για την επιλογή των βιβλίων τόσο πιο συνειδητοί αναγνώστες γινόμαστε. Όταν θα ενηλικιωθείτε πλήρως και θα έχετε εμπειρίες,  θα καταλάβετε πως εσείς από μόνοι σας θα έχετε καταλάβει ποια βιβλία σας αφορούν και ποια όχι.

 Θεωρείτε ότι μπορεί η λογοτεχνία να βοηθήσει τον σύγχρονο κόσμο;

 Προφανώς. Γιατί η λογοτεχνία δεν είναι τίποτε άλλο παρά μία εμβάπτιση στα βαθύτερα συναισθήματα των ανθρώπων, προάγει την ενσυναίσθηση, προάγει τον κριτικό λόγο γιατί ας το δούμε κι αλλιώς, τι είναι τα μυθιστορήματα παρά οι ζωές κάποιων άλλων ζιπαρισμένες. Το να γνωρίζουμε μέσα από μία ανάγνωση τις ζωές των άλλων, δίνει πολύτιμα εφόδια και για τη δική μας ζωή.

  Έχω μια τελευταία ερώτηση, την οποία δεν πρόλαβα να ρωτήσω χθες, επειδή θεωρώ ότι θα αποτελέσετε πηγή έμπνευσης για την επόμενη συγγραφική γενιά.

 Μακάρι.

Εσείς όταν ξεκινήσατε να γράφετε είχατε κάποιο συγγραφέα ως πρότυπο;

 Υπήρχε πρότυπο αλλά χωρίς την φυσική επαφή και παρουσία, διότι τότε στην εποχή μου οι συγγραφείς ήταν αθέατοι στα σχολεία, δεν υπήρχαν τα μέσα επικοινωνίας ώστε να βλέπουμε βίντεο ή φωτογραφίες τόσες πολλές. Οπότε υπήρχε μια απόσταση ανάμεσα στους συγγραφείς που ήταν εν ζωή και στα βιβλία τους. Σήμερα ευτυχώς, μια θετική πλευρά της τεχνολογίας είναι αυτή. Ότι μπορεί να μην καταφέρουμε να συναντηθούμε δια ζώσης με έναν συγγραφέα ή μία συγγραφέα αλλά μπορούμε μέσα απο την προβολή βίντεο ,που υπάρχουν παρουσιάσεις , όλα αυτά που υπάρχουν, να έχουμε μία γεύση του ανθρώπου, του λόγου του και γενικά τι είναι αυτό το οποίο εκπέμπει.

  Σας ευχαριστούμε πολύ.

 Να ΄στε καλά παιδιά, εγώ ευχαριστώ πολύ.